نشست منطقهای تهران درباره افغانستان با هدف انتقال ابتکار عمل حل بحران از بازیگران فرامنطقهای به کشورهای همسایه برگزار شد. این نشست بر این منطق استوار بود که بیثباتی افغانستان بیشترین هزینه را برای منطقه دارد و راهحلهای پایدار تنها با مشارکت و هماهنگی کشورهای همسایه ممکن است. غیبت حکومت طالبان در این نشست، فاصله آن گروه با الزامات تعامل منطقهای مسوولانه را برجسته کرد و در عین حال، بر ضرورت تشکیل دولت فراگیر، رعایت حقوق اقوام و جلوگیری از تبدیل افغانستان به کانون تهدید تأکید شد.
نشست با نگاهی جامع، بحران را در سه بعد بههمپیوسته امنیت، اقتصاد و مهاجرت تحلیل کرد و تلاش نمود تا از سطح بیانیههای نمادین به سمت هماهنگی عملی حرکت کند. پیام ضمنی نشست به بازیگران خارجی این بود که منطقه قصد دارد بر پایه واقعیتهای میدانی و منافع مشترک، نقش فعالتری در مدیریت سرنوشت افغانستان ایفا کند. در نهایت، این نشست را میتوان آغازی برای یک روند دشوار اما ضروری دانست که در صورت تداوم و تبدیل به مکانیزمهای اجرایی، میتواند نقش تعیینکنندهای در خروج افغانستان از بنبست فعلی داشته باشد.